رفاقت بدها👿 و خوبها😇
بنظر میرسه که آدم های بد رفیق های خوبی میشن!
چرا؟ چون آدم های عادی طرفدار کارهای بیدردسر هستن و اگه رفاقتشون بخواد دردسر ساز بشه، اون رو میزارن کنار. البته این به آدمش هم بستگی داره امّا آدم های بد دردسر ساز هستن و ترسی از کار های بد ندارن پس اگه واقعا دوست داشته باشن هر کاری برات میکنن.
پس یعنی آدم های بد رفیق های خوبیترین؟ نه! گفتم بنظر میان. تازه خیلی از ما این رو نمیدونیم که شاید آدم های بد از کار های بد ترسی ندارن ولی از کار خوب چرا. اونا نمیتونن کار خوب رو انجام بدن چون برای بد بودنشون دردسر داره.
پس دوستیه: آدم بد آدم خوب = ناموفق (خیلی احتمال اینکه موفق باشه ریزه مگر اینکه یکی از این دو تا تغییر کنن بشن دو تای پایین👇)
آدم خوب آدم خوب = بستگی داره (به میزان خوب بودن هرچی بیشتر بهتر)
آدم بد آدم بد = بستگی داره (به میزان بد بودن هرچی بیشتر بدتر)
خب نمیشه خیلی بد باشی و دوست خوبی باشی چون خیلی بد بودن یعنی بی احساسی مطلق تازه اگه آدم بدی باشی فقط در شرایطی که دوستی خیلی برات مهم باشه و طرف رو دوست داشته باشی رفاقتت ممکنه.
و بازم میگم به آدمی که هستی مربوطه چه خوب یا بد. ممکنه آدم خوبی باشی ولی حاضر باشی کار بدی کنی یا آدم بدی باشی ولی حاضر بشی کار خوبی کنی. فقط اومدم بگم چرا آدم های بد رفیق های خوبی بنظر میرسن.