حتما هممون به این جمله برخوردید که میگن:

☆هیچ آدمی کامل نیست☆

هممون درست بودن این حرف رو میدونیم اما بازم دنبال کامل بودنیم. ما همیشه میخوایم همه کار های زندگیمون رو به بی نقص ترین شکل ممکن انجام بدیم و در پایان اون کارها بخاطر کوچک‌ترین مانع ها از پایانش راضی نیستیم در صورتی که پایانش عالیه ولی ما ا‌ون رو عالی نمی‌بینیم.

خب چرا؟

بخاطر عذاب‌وجدان. ما اگه کاری رو اونطور که فکر می‌کنیم عالی انجام ندیم بخاطر خیلی چیز ها عذاب‌وجدان میگیرین.

اما حقیقت تلخ اینه: ما بازم فکر می‌کنیم که کار اون طور که فکر می‌کرديم پیش نرفته پس بازم عذاب‌وجدان و نارضایتی مگر برای تک تک بخش هاش تشویق بشیم، که خیلی کم پیش میاد.

ما به هر حال داریم خودمون رو عذاب میدیم واسه چیزی که از قبل میدونستیم غیر ممکنه.

پس چیکار کنیم کارها رو به بدترین شکل ممکن انجام بدیم؟!

نه اگه خیلی سعی نمیکنید بی نقص باشید. باید نقص وجودمون رو بپذیریم. گاهی اوقات کارا عالی پیش نمره حداقل از تلاشی که کردی لذت ببر.

من عاشق مو های فرفریمم اما اونا خشک‌ان و خیلی زود وزوزی میشن، شونه کردنشون سخته ولی بازم دوستشون دارم.

من درس‌خونم. من همیشه 20 نمیگیرم اما بازم به درس خوندن ادامه میدم و خودم رو بابتش سرزنش نمیکنم چون تلاشم رو میکنم.

من توی ترتیب بندی آزمون کمربند زرد نفر 5‌ام شدم و ناراحت نیستم که اول نشدم.

و در آخر:

نقص شخصیت ما آدم ها رو شکل میده اگه بخوایم بی نقص باشیم در نهایت شبیه همه آدم ها میشیم و همه یجور میشیم پس سعی کن متفاوت باشی لازم نیست سعی کنی کامل باشی. کامل بودن شبیه اینکه انگار توی یه صف بی انتها دایره شکل وایسادی که بقیه هم توشن اما وقتی بر میگردی میبینی هنوز نیم دایره ساختی. من نمیگم که اشتباه کردن خوبه بالاخره یسری اشتباها هستن که خیلی بزرگ و جبران ناپذیر‌ن و یسری نقص ها هستن که باید تغییر کنن ولی اگه اکثرشون رو بپذیریم زندگی خیلی لذت بخش تر از زندگی ایه چیزی که خودتون برای خودتون ساختید.

خواهش میکنم از خواب بیدار شید خودتون هم میدونید که

☆ هیچ آدمی نمیتونه کامل و بی نقص باشه☆

بنظر میرسه که آدم های بد رفیق های خوبی میشن!

چرا؟ چون آدم های عادی طرفدار کارهای بی‌دردسر هستن و اگه رفاقتشون بخواد دردسر ساز بشه، اون رو میزارن کنار. البته این به آدمش هم بستگی داره امّا آدم های بد دردسر ساز هستن و ترسی از کار های بد ندارن پس اگه واقعا دوست داشته باشن هر کاری برات میکنن.

پس یعنی آدم های بد رفیق های خوبی‌‌ترین؟ نه! گفتم بنظر میان. تازه خیلی از ما این رو نمیدونیم که شاید آدم های بد از کار های بد ترسی ندارن ولی از کار خوب چرا. اونا نمی‌تونن کار خوب رو انجام بدن چون برای بد بودنشون دردسر داره.

پس دوستیه: آدم بد آدم خوب = ناموفق (خیلی احتمال اینکه موفق باشه ریزه مگر اینکه یکی از این دو تا تغییر کنن بشن دو تای پایین👇)

آدم خوب آدم خوب = بستگی داره (به میزان خوب بودن هرچی بیشتر بهتر)

آدم بد آدم بد = بستگی داره (به میزان بد بودن هرچی بیشتر بدتر)

خب نمیشه خیلی بد باشی و دوست خوبی باشی چون خیلی بد بودن یعنی بی احساسی مطلق تازه اگه آدم بدی باشی فقط در شرایطی که دوستی خیلی برات مهم باشه و طرف رو دوست داشته باشی رفاقتت ممکنه.

و بازم میگم به آدمی که هستی مربوطه چه خوب یا بد. ممکنه آدم خوبی باشی ولی حاضر باشی کار بدی کنی یا آدم بدی باشی ولی حاضر بشی کار خوبی کنی. فقط اومدم بگم چرا آدم های بد رفیق های خوبی بنظر میرسن.